O Trasno Viaxeiro

Teño unha amiga que anda na procura dun ebook. Ela ten centos de libros ainda sin ler na súa casa. Non ten problemas para andar cun libro no bolso e non se adica a facer estudos linguisticos ou traballlos filolóxicos, para os cales recoñezo que debe ser útil a opción de navegar polo texto que estas lendo.

Entón, a qué ven esa imperiosa necesidade de posuir algo que nos anuncian por todas partes. Algo novo que só sirve para ler. ¿Non seria mellor disfrutar do placer que xa temos ó alcance? Non sería mellor sacarlle o polvo ós exemplares tirados  que temos pola casa?

A semana pasada lin un exemplar que tiña de Henry James,  Washington Square, que mercara aló polo ano 1988 . E decidinme a lelo porque nese momento non tiña outra cousa a man, porque estaba farta de velo rondarme todos estes anos, e porque o sentia como unha obriga logo de telo transportado en tantas mudanzas desde que o merquei (polo menos nove ou dez).

E agora estou disfrutando moito dun libro que levaba anos vendo na casa de meus pais. Como mínimo ó longo da miña vida debo telo collido nas mans unhas duascentas veces, pero nunca chegabamos a intimar. Nunca fun quen de mergullarme na historia que contaba. E logo de tanto anos de desencontros , hai uns días collino sen gran interés, como quen di “para que me dera o sono”; e  xa estou metida na historia e disfrutando a tope da vida dunha pandilla de amigos alcoholizados e sin rumbo, unha história de personaxes cobardes e entretidos como a vida mesma. Gústame a trama, gústame a narración, gústame a riqueza linguística, e descúbrome con ledicia averiguando o significado de termos que descoñecía. Trátase de El gran momento de Mary Tribune de Juan García Hortelano. Se tropezades con el dádelle unha oportunidade.

E se eu tivera os libros en formato ebook, ¿borraría directamente os que pense que no me han interesar cando a memoria me diga que está chea? De ser así, xa non tería ocasión de repescalos dunha estantería; non terían xa os libros a ventaxa de gañarme por agotamento, polo feito que que eu leve vinte anos mirandoos e dicindome con certa culpabilidade que os teño que ler.

E qué pracer da ganarlle a batalla ó libro, rematalos logo de tantos anos de intentos frustrados, de noites e noites de empezar sempre o mesmo prólogo e non dar chegado a ningures. E agora, ahí o tes, xa o podes sacar da estanteria dos libros pendentes de ler, regalalo, tiralo ó lixo, usalo nun collage…porque xa as contas están saldadas. Xa o liches e ganaches, ou ganou el? Quén vai gañar cos ebooks, ademais das empresas que o fabriquen?